Świat Sovieticusa

W ten sposób w latach 80-tych krzyczeli strajkujący stoczniowcy do tych, którzy jeszcze się wahali, czy walczyć, czy też ulec komunistycznej władzy. „Chodźcie z nami. Zwyciężymy!” – zakrzyknął ćwierć wieku później Jarosław Kaczyński do młodych ludzi na bilbordach kampanijnych, okraszonych zdjęciem grupki pięknych, młodych kobiet, którym umożliwiono start w wyborach z list wyborczych PiS.

I nikt, kto pamiętał Jarosława Kaczyńskiego sprzed czterech lat nie mógł nie przetrzeć oczu ze zdumienia. Oto ten sam Jarosław – który jeszcze niedawno udzielał na macierzystej stronie swojej partii (a zatem odpadły typowe potencjalne oskarżenia o manipulację dziennikarską) wywiadu, obrazującego przeciętnego młodego internautę jako onanistę, popijającego piwo; ten sam polityk, który wykrzykiwał, że żartobliwy sms „zabierz babci dowód” to podnoszenie ręki na polski naród. Ten sam polityk dziś jest nie tylko sprzymierzeńcem młodych, ale staje się bojownikiem o wolność słowa. Już nie tylko nikogo nie oskarża za treść sms – teraz staje się orędownikiem kiboli, broniąc ich wolności wyrażania myśli i poglądów. Zdumiewająca metamorfoza. Ciekawe co by było, gdyby ci sami kibole zaczęli wznosić hasła przeciw PIS.

Młodzież nie uwierzyła Kaczyńskiemu. Piękne „aniołki” nie dostały się do parlamentu (choć dostał się piękny Agent Tomek) i media oraz prezes przestali się nimi interesować. Nawet pewnie nie dowiemy się, czy popierają teraz Kaczystów czy Ziobrystów, zwanych też czasem Kurzystami.

Rzecz w tym, że nie tylko Kaczyńskiemu młodzi nie uwierzyli. Sromotnie zawiódł się Napieralski i jego SLD – partia, którą młodzi, nie pamiętający realiów PRL i nie rozumiejący genetycznych powiązań Sojuszu, zawsze popierali i byli jej naturalnym zapleczem. SLD z niedawnej jeszcze partii władzy stał się outsiderem zamykającym stawkę. Ostał się tylko stary elektorat, ludzi głosujących z sentymentu za minionym ustrojem.

Także zwycięstwo PO na tym polu wydaje się iluzoryczne. Statystyki wykazują jednoznacznie, że chociaż Platforma utrzymała władzę, to jednak poparcie młodych w porównaniu z tym sprzed czterech lat wyraźnie osłabło.

Komu zatem uwierzyli młodzi? Chyba jedynym beneficjentem ich zaufania stała się partia Palikota. To nie jest najlepsza z wiadomości. Znany biznesmen jako lider partii lewicowej? Zresztą do niedawna słynący z obecności w liberalnej partii. Coś tu nie pasuje. Nie zamierzam zresztą pastwić się nad Palikotem, bardziej interesuje mnie program jego partii – antyklerykalizm, objęcie podatkiem księży. Te hasła są bardzo nośne, a Kościół i jego stosunki z państwem z pewnością wymagają publicznej debaty. Rzecz w tym, że w programie tej partii nie ma mowy o debacie. Tu chodzi o rewolucję. Nie do końca też wiem, jaki program realizowałaby ta partia po objęciu władzy – co stanie się po usunięciu krzyża z Sejmu, zalegalizowaniu aborcji na żądanie i związków homoseksualnych. Program gospodarczy, polityka międzynarodowa, obronność, finanse wydają się mieć mniejsze znaczenie – tak przynajmniej wynikało z tego, co mieli do powiedzenia kandydaci na posłów RPP. Rzecz o tyle nie dziwi, że niemal cała ta partia nie ma żadnego doświadczenia parlamentarnego. Przypomina to nieco lata 90-te, gdy do Sejmu na fali politycznej mody dostawali się ludzie całkowicie przypadkowi – z partią Tymińskiego, Polską Partią Przyjaciół Piwa czy tez Samoobroną Andrzeja Leppera.

I tu chyba leży cały problem – brak zaufania ludzi młodych to nie jest klęska Kaczyńskiego, Tuska czy Napieralskiego. Nawet byłbym w stanie zaryzykować tezę, że sukces Palikota wcale nie jest jego sukcesem. To tak naprawdę klęska polskiej demokracji. Nieustanne spory, ciosy poniżej pasa, awantury polityczne i wzajemne oczernianie się w oczach wyborców, zajmujące w mediach znaczenie więcej czasu niż problemy społeczne, gospodarcze, narodowe – przyniosły efekt uboczny. Ludzie czują obrzydzenie do obecnego świata polityki. Głos na partię Palikota jest próbą przewietrzenia skostniałego i niezdolnego do sprawowania władzy układu.

W tym wszystkim populizm Palikota nie jest jeszcze największym wyzwaniem. Wyzwaniem jest stan polskiej kultury politycznej i dyskusji społecznej. Jeśli tego nie naprawimy coraz częściej będziemy mieli do czynienia z takimi zjawiskami jak to 11 listopada. Wtedy też ktoś, kto nie jest związany z politykami sprawującymi władzę zakrzyknął „Chodźcie z nami”.

Doroczna wakacyjna pielgrzymka Rodziny Radia Maryja na Jasną Górę jest zawsze wydarzeniem medialnym i to w pełnym tego słowa znaczeniu. A to pobożni pielgrzymi zlinczują jakichś dziennikarzy, a to prezes PiS zareklamuje jakieś nowe przedsięwzięcie biznesowe Ojca Dyrektora, a to znowu sam Ojciec Dyrektor uraczy zgromadzonych jakimś dowcipem.

Nie inaczej było w tym roku. Rydzyk błyszczał humorem jak zwykle, Kaczyński zapewniał, że znalazł się w tym miejscu i czasie wcale nie z powodów politycznych.

- Jestem tutaj z wami, bo spotykają się tutaj ludzie, którzy kochają Polskę, polscy patrioci. I to też jest powód, dla którego chcę z wami być. Chcę was, korzystając z tej niezwykłej okazji, prosić – nie dajcie się wypchnąć z naszego życia, nie dajcie się wypchnąć jako polscy patrioci, bo dziś patriotów próbuje się z tego życia wypychać – powiedział Kaczyński. Zupełnie w oderwaniu od polityki.

Zaraz potem przeszedł do swojego żelaznego repertuaru – czyli do rozważań na temat katastrofy smoleńskiej. Wymienił nazwiska ofiar katastrofy, które – jak podkreślił – w swoim czynnym życiu zabiegały o Polskę, m.in. prezydenta Lecha Kaczyńskiego, Przemysława Gosiewskiego, Zbigniewa Wassermanna, gen. Andrzeja Błasika, Grażynę Gęsicką, Aleksandrę Natali-Świat, Stanisława Zająca i Annę Walentynowicz. Ani jednej osoby z PO czy SLD.

- Pamiętajcie, że mój świętej pamięci brat był pierwszym prezydentem, który nie miał żadnych związków z czasami niewoli, i że nie tylko zabiegał, ale też wiedział jak – potrafił robić to skutecznie i dlatego tak bardzo go nienawidzono. – wspomniał niby mimochodem i w zupełnym oderwaniu od polityki.

Dajmy jednak tym razem spokój Wybitnemu Opozycjoniście, ponieważ w tym roku gwoździem imprezy był rytualny atak na dziennikarzy. Wiadomo, akcent co roku musi być rozkładany w sposób zróżnicowany. Tym razem padło na ekipę dziennikarską Polsatu.

Jak powszechnie wiadomo, Polsat to stacja masońska. Świadczy o tym charakterystyczne słoneczko w logo, a jeśli zabierzemy mu litery POL – bo to nie jest polska stacja – i dołożymy pierwsze litery od słowa Antena, każdy myślący odkryje słowo SATAN. W świetle powyższych ustaleń reakcja zaatakowanej dziennikarki Polsatu może co najwyżej dziwić. Protokoły policyjne mówią, że do dziennikarki Ewy Żarskiej podszedł mężczyzna, wyrwał jej mikrofon i uderzył ją w twarz. W obronie kobiety stanęli członkowie ekipy, ale zostali szybko otoczeni przez słuchaczy RM, którzy zaczęli niszczyć ich sprzęt. Mężczyzna, który zainicjował atak, został aresztowany. Pielgrzymów-fanatyków jedynie to rozjuszyło – atakowali nawet funkcjonariuszy policji, a potem zebrali się pod komisariatem w Częstochowie, gdzie głośno i agresywnie domagali się uwolnienia aresztowanego mężczyzny.

Historia ta może jedynie oburzać – no bo jak to ekipa Polsatu może łgać, że była niewinna? Już sama okoliczność przynależności do TVN czy Polsatu jest wystarczającym usprawiedliwieniem wszelkich aktów fizycznych – choćby w imię obrony wolności słowa czy też solidarności z kibolami. Czarę goryczy przelał fakt, że sprawą pobicia zajęła się sejmowa komisja kultury. Posłowie bezczelnie uznali, że „mimo upływu 22 lat od zniesienia cenzury ciągle jednak zdarzają się przypadki nierespektowania tych zasad”. Uznali, że „agresywne potraktowanie” dziennikarzy budzi sprzeciw i wskazali na odpowiedzialność organizatorów, „którzy biernie przyglądają się takim incydentom”. W dokumencie czytamy także, że komisja oczekuje od władz Radia Maryja i współpracujących z nimi polityków „przestrzegania obowiązującego w Polsce prawa, stonowania emocji budujących atmosferę nienawiści”. Stanowisko ma trafić do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Uczciwie należy dodać, że głosowanie w sprawie uchwały jak jeden mąż zbojkotowali posłowie PiS.

I jak tu zachować spokój wobec tak rażącej niesprawiedliwości? To już nie wolno pobić dziennikarza Polsatu ani TVN? A gdzie wolność słowa? Komuna wraca?

Nie dziwi zatem, że głos w sprawie musiał zabrać Tadeusz Rydzyk – tak ciężko doświadczony przez sprawujący – jeszcze – władzę antypolski reżim.

- Na Jasną Górę się wdarli! Tak jak Szwedzi! – wołał o. Rydzyk. – Trzeba zapamiętać nazwiska tych tzw. dziennikarzy, mówcie jedni drugim. Niech wiedzą wszyscy sąsiedzi. Jak tak można? Jak można bez akredytacji, bez zgody! My mamy prawo zapraszać sobie kogo chcemy. To jest nasze przyjęcie, nasza duchowa uczta, nasze świętowanie. A nie będziemy wszystkich, którzy chcą rozrabiać! Jaka to bezczelność jest, i tej komisji, i tej Krajowej Rady – mówił.

Prawda wg Rydzyka jest tylko jedna: to nie grupa pobożnych pielgrzymów zaatakowała dziennikarkę. Było zupełnie odwrotnie – to ona zaatakowała grupę rosłych chłopów. A ekipa Polsatu sama zniszczyła swój sprzęt. To taka masońska prowokacja za pieniądze z wiadomego kraju.

I tylko zapomniał pokorny Sługa Boży o jednej prawdzie. Jasna Góra nie jest terenem prywatnym. To miejsce publiczne i każdy ma prawo tam przebywać o każdej porze – bez potrzeby posiadania stosownych zaproszeń. A rolą dziennikarza jest być tam, gdzie rozgrywają się wydarzenia. Czas spraszania jedynie słusznych dziennikarzy, którzy następnie dostawali „wytyczne”, w jakim kontekście opisywać to, co widzieli, jakiś czas temu już minął.

Dziennikarze Polsatu nie oblegali Częstochowy, nie razili jej murów gradem pocisków armatnich, nie wysyłali zdrajcy Kuklińskiego, by negocjował poddanie. A Rydzyk nie jest Kmicicem ani nawet Kordeckim czy choćby Kiemliczem. Dziś Jasna Góra jest miejscem otwartym. Dla wszystkich. Napiszmy to jeszcze raz: Dla wszystkich. Nie tylko dla tych, którzy potrafią jedynie bić i nienawidzić.

O tym, że dla środowiska PiS nie ma lepszej pożywki niż śmierć i pogrzeby, przekonaliśmy się już niejednokrotnie – czy to za sprawą nieustannie rozgrzebywanej katastrofy smoleńskiej, czy to na przykładzie cyrku jaki urządzono na pogrzebie Marka Rosiaka. Zasada jest jedna – im więcej krwi, tym należy podnieść większy krzyk. I oczywiście tak przekrzywić prawdę, by mogła służyć kampanii wyborczej.

Tak też było i w przypadku ostatniej tragedii w Norwegii. Każda niepotrzebna śmierć budzi sprzeciw – tym bardziej śmierć tylu młodych, niewinnych ludzi. Jednak jeszcze większy sprzeciw budzi zaprzęgnięcie tragedii do realizacji celów politycznych. Jeszcze nie zakrzepła krew tam, gdzie leżały ciał ofiar, gdy w naszym przaśnym, polskim necie zaroiło się od komentarzy. I jakkolwiek nie dziwiły komentarze wyrażające zaskoczenie, potępienie, ból, wstępne analizy postępowania szaleńca, czy też posunięte do granic kiczu internetowe znicze ([*]) – to przecież pisowskiej braci spod chorągwi smoleńskiej taka niepolityczna forma wyrażenia emocji nie mogła wystarczyć.

I oto gruchnęło – w komentarzach na Onecie, Wirtualnej Polsce, a zaraz potem na blogach (z tradycyjnie szczególnym uwzględnieniem środowiska salon24.pl) zajaśniała iście sensacyjna prawda na miarę sztucznej, helowej mgły i gigantycznego odkurzacza na lotnisku smoleńskim: Anders Behring Breivik jest jak Ryszard C.!

Ta fundamentalna „prawda” wygłaszana na przeróżnych forach stała się znowu niczym latający dywan, na którym elektorat PiS przystąpił do ataku na znienawidzoną Platformę – że to urodzeni mordercy, nienawidzący ludzkości – a ponieważ na wyspie zginęły dzieci, więc PO oberwało się za strzelanie do bezbronnej dziatwy. Całość wnioskowania zmierzała oczywiście do zaakcentowania dychotomii  znanej już od czasu rzekomego ataku na komediantkę Cugier-Kotkę przez hordy młodzieżówek partii Tuska. A zatem – bezbronne, niewinne i pokorne owieczki z PiS i krwawi platformiani siepacze.

Otóż nie, Szanowni Państwo. Mimo pewnych podobieństw, istnieją dość zasadnicze różnice, które mogą sprawić, że wygłaszający tego typu rewelacje, mogą załapać się na niespodziewany i zastanawiający rykoszet własnego wnioskowania.

Jakie są podobieństwa? Po pierwsze – w obu zdarzeniach mamy do czynienia z przypadkami szaleństwa, frustracji, przekroczenia norm. W obu sytuacjach mamy do czynienia z opłakanymi skutkami. Nie ma oczywiście sensu wdawanie się w nekrostatystykę porównawczą – że tu jedna ofiara, tam ponad sto. Ludzkie życie jest wartością niepoliczalną, dajmy zatem spokój tego typu argumentom. Jest jeszcze jedno podobieństwo – obaj sprawcy należeli wcześniej do partii, z których zostali przed dokonaniem morderstw wykluczeni. Podobieństwo czysto formalne – jeśli weźmiemy pod uwagę programy polityczne ugrupowań. Może warto dodać, że uwzględniając jedynie takie podobieństwa, łatwo wykazać, że wszystkie morderstwa polityczne są identyczne.

Na tym podobieństwa się kończą. Wspomnijmy zatem o różnicach. A zatem:

1. Poglądy. Jak już wspomnieliśmy wyżej, obaj mordercy przynależeli do partii, z których wcześniej zostali usunięci. Różnica polega na programie tych ugrupowań. Breivik jest byłym członkiem skrajnie prawicowej Partii Postępu (FrP) oraz jej młodzieżówki. Telewizja norweska podała, że podejrzany należał do skrajnie prawicowego środowiska. Policja (…) przedstawia go jako „chrześcijańskiego fundamentalistę”, nieprzyjaznego islamowi. Na swoim profilu na Facebooku Anders Behring Breivik napisał, że jest „konserwatystą” i „chrześcijaninem„.
   Dziennikarz niemieckiego „Suddeutsche Zeitung” zauważa, iż (…) zamachowiec uważał się za „herolda wojny przeciwko „kulturowemu marksizmowi i islamizacji”, za wypełniającego misję, która miała być pierwszym aktem walki o narodową odnowę, za jednoosobowy freikorps i indywidualne wcielenie Sądu Ostatecznego nad wielokulturowością, który jest jedynie formą zdrady narodu i ojczyzny”.- Żadne z tych wyobrażeń nie jest czymś niespotykanym. Należą one do ulubionego repertuaru retoryki prawicowego populizmu i tzw. krytyki islamu – wskazuje niemiecki dziennik. – Zamach na własny naród, mord na rodakach w imię fantazji o nawróceniu, należy do cech terroryzmu prawicowego.
   Morderca z Częstochowy nie deklarował swoich „konserwatywnych” ani „chrześcijańskich” poglądów. Jego działanie nie stanowiło też rodzaju krucjaty. Partia, do której wcześniej należał nie głosiła pogardy dla innego człowieka, nie raziła religijnym fundamentalizmem, nie propagowała też ksenofobii. Nie próbował stworzyć nowego ładu społecznego.
   
2. Metodyka. Norweski morderca planował zamach od roku 2002. W ciągu 9 lat realizował szereg drobnych kroków, zmierzających do finałowej rozgrywki – przynależność do kółka strzeleckiego, pozwolenie na broń, zakup substancji potrzebnych do wyrobu materiałów wybuchowych. A wszystko bogato udokumentowane zapisami w blogu – wraz z porażającym manifestem ideologicznym (podobno w dużej części „zapożyczonym” od bombera Teda Kaczyńskiego).
   Na tym tle Ryszard C. wygląda jak amator z klubu seniora. Jego jedynym celem było zabicie kogoś z PiS – najpierw podobno miał to być Jarosław Kaczyński, później ktoś ze świecznika, ostatecznie ktokolwiek.
   Czy tak postępuje człowiek zarażony partyjną ideologią? A może jest to typowe zachowanie frustrata, mającego dosyć nieustannej polityki agresji? Kto mieczem wojuje, ten od miecza ginie…
3. Misja. Częściowo pisaliśmy już o tym wyżej – Breivik walczy o nowy świat. W swoich opętańczych wizjach tworzy „europejską deklarację niepodległości”. Niepodległości względem czego? Względem islamu, marksistów, liberałów, masonów obcych. Czy to wyliczenie mówi coś Szanownym Czytelnikom? Kojarzy się komuś ten język? Breivik nie strzela do młodzieży, on strzela do lewaków, by oczyścić z nich społeczeństwo. Wystarczy wejść na jakiekolwiek powszechne forum dyskusyjne, by zauważyć, jakie środowiska polityczne wszędzie widzą lewaków, liberałów, islam, żydów i masonów.
   Na tym tle znowu Ryszard C. wypada blado – nie chce czyścić społeczeństwa, jego motorem działania jest zemsta, rewanż, frustracja. Ma indywidualne cele.

Zamiast morału – tym razem cytat z innego bloga. Okazuje się bowiem, że źle pojęty konserwatyzm, nacjonalizm, ksenofobia i homofobia – może być w świetle wydarzeń w Norwegii powodem do samozadowolenia:

Mówi się że jesteśmy antysemitami, seksistami, homofobami, rasistami, ksenofobami i tymi wszystkimi innymi, którzy są tacy źli. Super że jesteśmy! Dzięki temu ci wszyscy „obcy” trzymają się od nas z dala. Przeciętny Żyd, czarny czy homoseksualista z zagranicy nie powie „a, nudzi mi się tu, pojadę do Polski”. Mówi raczej „e, do Polski to lepiej nie jechać, bo tam takich jak ja nie lubią”. Przyjeżdżają zatem tylko wartościowi, którzy mają w tym cel (studiowanie lub zapewnioną z góry pracę). Nie przybywają do nas tacy którym wszystko się nie podoba, którzy uciekają ze swojego kraju, bo im „źle”, a potem w nowym też im źle. Tacy wybierają kraje słabe, uległe, a potem próbują w nich wywalczyć dla siebie jakieś przywileje. Takich u nas nie ma, bo jesteśmy konserwatywni i wiedzą, że tu nic nie wywalczą, a na wstępie dostaną mniej niż tam skąd przychodzą.

Dzięki temu mało u nas emigrantów. Mało też islamistów, bo to kraj katolików. Mało u nas homoseksualistów bo to kraj heteroseksualnych homofobów. Mało też u nas ekstremistów prawicowych, czy neonazistów, bo jesteśmy nietolerancyjni i tych też nie lubimy (przynajmniej jak głośno głoszą swoje ideologie).

Pisząc w skrócie – nie grozi nam atak ksenofoba, homofoba, socjopaty bo wszyscy nimi jesteśmy? Nie musimy się bać aktów nienawiści, bo jesteśmy w niej pogrążeni po uszy? Nie trzeba nam czyścić rasowo i ideologicznie społeczeństwa – bo już jesteśmy czyści? Jesteśmy rajem o jakim tylko mógł marzyć i dla którego ofiarę złożył Anders Behring Breivik?

Szanowni Państwo z rejonów PiS, porównujący tak chętnie Breivika z Ryszardem C. – porównywać wolno każdemu i wszystko. W końcu  – nawet jeśli to niesmaczne – to jest to wolność słowa, którą tak chętnie kwestionujecie. Jednak proszę o głębszą refleksję… Bo może się okazać, że ten, którego będzie można znacznie łatwiej zestawić z Breivikiem, dopiero się nam objawi. Na razie, być może, pisze dopiero swoje manifesty, organizuje broń i planuje zemstę na wszystkich tych, którzy doprowadzili do katastrofy smoleńskiej, plujących na prawdziwych Polaków i wyprzedających „narodowe perły”. By oczyścić Polskę z liberałów, masonów, komuchów i całej tej uciążliwej masy niewłaściwie myślących.

No właśnie – był sobie człek mało cnotliwy, a sprośny straszliwie. W kartotekach policyjnych figurował jako Piotr K., wśród znajomych nosił ksywkę Broda. Oprych jak to oprych, może pierwsza lub druga liga – ok. 70 przestępstw: narkotyki, broń, wymuszenia i takie tam sztuczki. Zawszeć to imponujący dorobek.

Broda nie ma szczęścia. Trafia do pierdla i ma za swoje. To znaczy – tak by się mogło zdawać. Okazuje się bowiem, że jednak Broda ma szczęście. Tak szybko jak do pierdla trafił, tak szybko wyszedł sobie z niego w pełni godności. Nie każdy może zostać świadkiem koronnym. Broda jednak może – bo nie dość że pięknie sypie, to jeszcze sypie na tych, których trzeba. Zna tych, którzy zabili Komendanta Policji Papałę. Jego zeznania są jak cudowny powrót z Trójkąta Bermudzkiego. Nareszcie! Padają nazwiska, zeznania obciążają znane Policji postacie. Wszystko potwierdza wcześniejsze podejrzenia o zlecenie morderstwa przez polonijnego biznesmena Mazura. Cóż z tego, że Amerykanie podważają wiarygodność takiego świadka i Mazura (obywatela USA) nie wydają? Ważne jest, iż mamy świadka koronnego, który bardzo konkretnie, szczegółowo sypie.

We wszystkich tych zeznaniach pojawiają się jednak fakty dość dziwne: jeden z zabójców opisanych przez Brodę od dawna już przebywał w Krainie Wiecznych Łowów, inny zaś od jeszcze dłuższego czasu siedział w innym pierdlu. Padło nazwisko Mazura – więc wszelkie inne fakty nie musiały podlegać nachalnej weryfikacji. Prokurator Ziobro pisał wniosek do rządu amerykańskiego. Temat był gorący, za drzwiami czekali dziennikarze z gorącymi fleszami.

Nie znam inteligencji Brody. Ale jakimś jej poziomem musiał się legitymować – bo jednak świetnie wyczuł okazję. Nie lubił faktu bycia kapusiem. Instynktownie czuł żal do swojego oficera prowadzącego, że nim pomiata. Skoro więc zauważył, że bałwochwalczo przyjmuje się z wiarą godną inkwizycji każde nazwisko, które podaje zaraz po jakiejś sprzedanej historii z Mazurem – byłby naprawdę głupcem, by się nie zemścić.

Nie okazał się głupcem. Doniósł uprzejmie na psa, którego nie lubił. Dziwnym trafem złożyło się, że człowiek ten miał niesamowicie dobrą renomę w resorcie. Był cholernie skutecznym psem. Na tyle, by stać się pierwowzorem głównego bohatera telewizyjnego serialu „Pitbull”.

Okazuje się, że lata sukcesów, znakomitej służby, renoma i szacunek środowiska – nie mają aż tak wielkiego znaczenia, gdy pada oskarżenie z ust kogoś takiego jak koronny świadek w sprawie Papały-Mazura. Słowo policjanta kontra słowo bandziora. To praktyczna realizacja hasła „prawo i sprawiedliwość”.

Wydarzenia, o których piszę to już odległa przeszłość. Zmieniły się realia, zmienił się rząd, zmienił się minister. Jedyne co pozostaje aktualne do dziś to fakt, że dobry policjant, którego uczciwość podważył bandzior – wciąż jest byłym policjantem.

Dlaczego o tym piszę? Ano jakoś tak dziwnie złożyło się, że w obliczu kolejnej kampanii wyborczej „obiektywny i państwowy” (fakt, że minister Sikorski przeprosił dziś za te słowa) były szef CBA, Mariusz Kamiński (dziś członek PiS) oskarżył ex-ministra PO Drzewieckiego o związki z mafią i – za jego pośrednictwem – finansowanie PO przez struktury przestępcze.

Nie zamierzam dociekać, dlaczego były szef CBA nie zareagował na taką informację w czasie, gdy był szefem CBA (logika i wiara w uczciwość nakazują wnioskować, że potem nie miał dostępu do tego typu informacji). Chcąc zakończyć tę ciekawą historię – zapytam jedynie Szanownych Czytelników:  czy zgadniecie, Szanowni Państwo, na czyje rzekome zeznania powołuje się Pan Kamiński?

Jakoś tak się zdarzyło, że w ostatnim czasie wręcz nieustannie mamy w Najjaśniejszej do czynienia z atakami na wolność. A to Policja bezlitośnie pałuje niewinną publiczność, która przyszła z transparentami na mecz piłkarski, by spokojnie powznosić hasła antyrządowe, a to z telewizji publicznej wyrzuca się dziennikarzy obiektywnie opisujących, jak to w kondominium nielegalnie wybrany prezydent niszczy prawdziwych Polaków, broniących bohatersko krzyża pod pałacem tegoż prezydenta.

Prawdziwie hiobowa wiadomość dotarła jednak z internetu. Oto krwawo tłumiona jest wolność polskiego głosu w światowej sieci!

Zwykły, szary obywatel Najjaśniejszej zainwestował w swoje hobby. Wykupił miejsce na sewrze, zapłacił za domenę – po czym stworzył stronę internetową, na której podzielił się ze światem swoim dorobkiem artystycznym. Zatem mogli obejrzeć zaciekawieni internauci pasjonującą galerię grafik – fotomontaży, z motywem przewodnim Bronisława Komorowskiego: a to Komorowski jako prostytutka, a to jako wystylizowany Stalin, a to jako homoseksualista. Jeśli kogoś nie satysfakcjonowała statyka, pomysłowy autor oferował także gry komputerowe – a to strzelanie do Komorowskiego z fekaliów, a to rzut młotkiem do tegoż, albo klasycznie, traktowanie serią z kałacha.

Tak jakoś dziwnie się zdarzyło, że wzmiankowany Komorowski Bronisław jest aktualnie prezydentem Polski. W konsekwencji pewne służby poczuły się w obowiązku zaatakować Bogu ducha winnego autora. Zdradzony o świcie internauta nie dyskutował długo z prokuratorem – sam zlikwidował witrynę, a materiały dowodowe zabezpieczono w odpowiedni sposób. Okazało się zresztą szybko, że autor miał już wcześniej konflikt z prawem i dostał niezły wyrok w zawiasach. I sprawa pewnie by na tym ucichła, w końcu za poprzedniej prezydenckiej kadencji było takich spraw od pioruna – a to ścigano bezdomnego, a to właściciela lokalnej gazetki, a to dwóch niezbyt rozgarniętych dziennikarzy radiowych, to wreszcie niefrasobliwego internautę, który tak wypozycjonował wulgarny wyraz, że został połączony w wyszukiwarce z oficjalną stroną Lecha K. To tylko wierzchołek góry lodowej – tych spraw było bez liku, stąd też może owa rutyna w działaniach odpowiedniech służb. Może nawet warto w tym miejscu dodać, że postępowania prokuratorskie były kontynuowane nawet po śmierci Lecha Kaczyńskiego, jako że dotyczyły obrazy urzędu, nie osoby.

Teraz jednak niespodziewanie rozbudziła się odpowiedzialność obywatelska PiS (jakież to zaskakujące, że dopiero po tylu latach!). Zrobiło się krzyku co niemiara w obronie wolności słowa (czy o słowo tu chodziło?), a pokorny autor, zasilony zasponsorowanymi przez partię adwokatami, nabrał nagle odwagi i z przyłapanego na recydywie ludka z nie do końca kontrolownymi emocjami, próbuje – przy wsparciu polityków PiS – kreować się na samotnego bojownika o wolność, prowadzącego lud na barykady. Już zapowiedział ponowne otwarcie strony na zagranicznym serwerze. Będzie walczyć do końca.

Czy jest w całej tej historii coś dziwnego? W moim odczuciu - nie. Rozumiem, że odpowiednie służby musiały interweniować, bo zobowiązuje je do tego konkretny punkt konkretnej ustawy. Rozumiem polityków PiS, że poprą samego diabła, by tylko przysporzyć sobie kolejnych kresek w wyborach – co udowodniła już wątpliwa obrona kiboli. Rozumiem także zachowanie nie do końca ukształtowanego społecznie i emocjonalnie młodziana, który już-już miał mieć odwieszone zawiasy za poprzedni wyrok, a teraz z dnia na dzień został celebrytą i kto wie, czy nie wystartuje nawet w wyborach.

Rozumiem także ogromną troskę Jarosława Kaczyńskiego o wolność wypowiedzi w internecie. A jeżeli znajdzie się naśladowca naszego dzielnego autora serwisu z grami – proponuję kilka atrakcyjnych tematów na gry komputerowe:

1. Strzelanie z fekaliów do lądującej w Smoleńsku prezydenckiej Tutki. Można także rościągać sztuczną mgłę i uruchamiać hiper-odkurzacz, który ściągnie samolot na ziemię. Zwycięzca etapu będzie mógł strzelać do pasażerów.
2. Wykopywanie trumny z Wawelu – gracz ma do dyspozycji buldożer, spychacz, miotacz granatów.
3. Strzelanie do Lecha K. – gracz ma do dyspozycji kałachy gruzińskie, rosyjskie i osetyjskie.
4. Namierzanie na policyjny radar pędzącego bez prawa jazdy Jarosława K. W kolejnym etapie namierzamy pirata Kurskiego.
5. Traktowanie Antoniego M. gazem, prądem, ogniem – gracz ma do wyboru różnorodny skład chemiczny substancji, siłę ognia, napięcie i natężenie.
6. Wyrywanie paznokci posłance Kempie – wygrywa ten, kto wyrwie najszybciej.

O fotomontażach nawet nie będę pisać, bo tu jedynym ograniczeniem jest wyobraźnia. Jarosław K w homoseksualnym pocałunku, posłanka Szydło w roli Matki Boskiej, Hofman jako gwałcona nieletnia dziewica. To tylko zajawka potencjalnych możliwych tematów.

I proszę pamiętać, potencjalny autorze świetnych gier – w razie jakichkolwiek problemów z prawem, możesz liczyć na pomoc adwokatów opłaconych przez PiS.

PS. Dla części elektoratu PiS niewyposażonej w komputery stara, sprawdzona gra w mroczki, którą opisał już pół wieku temu Mistrz Gałczyński (warto polecić szczególnie na okoliczność partyjnych zjazdów i szkoleń). Grupa graczy siada w kręgu. Rozpoczynający trzyma młotek i uderza nim w głowę sąsiada, następnie sąsiad wali młotkiem swojego następnego sąsiada i tak dalej. Wygrywa ten, który w trakcie wszystkich kolejek będzie miał najdłuższe mroczki.